|
De littekens gaan dieper dan de huid |
| |
|
|
|
Genre: Psychologisch drama |
|
Taal: Nederlands |
|
Speelduur: 37 minuten |
|
|
| |
Zingen in het Donker is een niet-commerciële film.
Aart Staartjes speelt een vader die zijn dochter heeft mishandeld, maar die zelf als kind ook slachtoffer was van geweld. In het gezin van de dochter gaat het ook mis: haar kind wordt misbruikt door de partner van de vrouw.
De titel verwijst naar een situatie waarin alle personages hebben verkeerd. Als klein kind zaten zij opgesloten in een donkere ruimte. Om hun angst te verkleinen en het geruzie niet te hoeven horen, zongen ze zachtjes een liedje... De film toont geen gewelddadige scènes, maar suggereert het geweld op indringende wijze. Op die manier kan de kijker zijn persoonlijke invulling geven aan wat er in de film gebeurt.
Uitgangspunt van de film is dat huiselijk geweld meerdere generaties in haar greep houdt. Leden van een familie zitten in een vicieuze cirkel, die in de film op abstracte wijze wordt verbeeld. Dit sluit aan op de praktijk: kinderen die getuige zijn van huiselijk geweld, vertonen emotionele problemen en gedragsproblemen, vergelijkbaar met problemen van lichamelijk mishandelde kinderen. Op volwassen leeftijd zijn zij vaak zelf ook slachtoffer of dader.
Zingen in het donker wil de toeschouwer de emotionele pijn laten voelen die het slachtoffer ervaart, maar ook het schuldgevoel, verdriet, ‘goede bedoelingen’, schaamte en machteloosheid van de dader. Waarbij de film verbeeldt, niet oordeelt. Bij wie de film ziet mag evenwel best de gedachte opkomen: ‘hé, dat zou ik wel eens kunnen zijn’. |
| |
|
