Columns
Wekelijkse column Carice: deel 17 – 20 januari 2006
(1323 x gelezen )
 
Gepubliceerd op: 04-09-2008 14:55
Bron: Carice
 
Elke donderdag vind je hier een column die Carice van Houten schreef voor het stadsmagazine NL20.

De tekst die je hieronder vindt, is de originele mail zoals Carice die destijds verstuurde naar de redactie van NL20.

From: carice van houten
Date: 20 januari 2006
To: NL20
Subject: column
 
Ik heb onlangs per ongeluk mijn gehele muziekbestand gewist, bestaande uit 7687 nummers. De ‘lucky birds’ die mij goed kennen en de ware muziekliefhebbers weten hoeveel pijn dit doet. Het gaat niet over euro’s of download-uren, het gaat om de muziek zelf. Mijn voedsel. Na een korte rouwperiode toch maar besloten om weer helemaal van voor af aan te beginnen. Het enige voordeel van een lege muziekbibliotheek is dat je bij nieuwe aanschaf wat selectiever te werk gaat. Ik koop/download alleen nog maar wat ik echt mooi vind. In de ‘shuffle’ zal ik vanaf nu dus niet meer worden opgeschrikt door verdwaalde ‘Café del Mar’-shit, Kruidvats ‘Best of Beethoven’, rondslingerende Eros Ramazzotti’s ,vooroorlogs cabaretrepertoire of uit verveling gedownloade tv-tunes. Niets is namelijk ontmoedigender dan tijdens het vrijen de openingstune van ‘Zeg ‘ns AAA’ langs te horen shuffelen... *
 
Deze week ben ik begonnen om mijn klassieke map aan te vullen. Sindsdien zit ik weer eens in mijn ‘klassieke periode’. Ik luister dan alleen nog maar naar klassiek. Popmuziek kan ik even niet verdragen. De iPod gaat ’s avonds mee naar boven en ik lig elke nacht in bed met Ravel, Fauré, Chopin , Poulenc , Elgar of Wagner, die mij vredig in slaap pingelen. Als ik zo’n klassieke manie heb, MOET ik naar een live concert. Dit herinnerde me aan het feit dat ik al sinds lange tijd niet meer in het Concertgebouw was geweest. Er was die dag één concert dat nog niet was uitverkocht en in het kader van ‘gooi je scepsis overboord’ heb ik op die zondagochtend een kaartje voor Wibi Soerjadi gekocht. (Als mijn vader dit leest, onterft-ie me.)
 
Ik had slechts van de beste man gehoord, maar had hem nooit horen spelen. Ondanks zijn populaire repertoire zat ik toch in blijde verwachting van wat komen zou in die prachtige grote zaal. Misschien kon ik nog wel even gaan huilen ofzo. Ik zat tenslotte in een klassieke manie. Wibi zag er piekfijn uit met zijn fluwelen pinguïn-jasje aan en zijn haar zat beter dan dat van 90 procent van zijn publiek (mijzelf incluis).
 
Ik heb ook nog wel even een klein moment van ontroering gevoeld voor deze veel te rijke jongen, dit wonderkind met zijn veel te grote Disney-kasteel, deze eenzame Mickey Mouse. Totdat hij ging spelen. Ik voelde niets meer. Binnen 10 maten wist ik dat mijn vader gelijk had. Ik vond het een zielloze vertoning. Ik hoorde alleen maar techniek, die hij absoluut perfect beheerst, maar ik hoorde geen liefde en geen pijn. Misschien moest iemand zijn Mickey’s en Goofy’s eens wat aan doen, dacht ik nog, vlak voor ik gefrustreerd in slaap viel. Niks huilen dus. Ik ben in de pauze weggegaan, heb een rondje door het park gelopen en ben toen heel hard naar de winkel gefietst om vervolgens het gehele oeuvre van Arthur Rubinstein te kopen. Ik huil nu al een week. Heerlijk.

* zie mijn 12 delige ‘waargebeurde genante dingen-almanak’. (N.B. Op=Op)