Columns
Wekelijkse column Carice: deel 16 – 5 januari 2006
(1056 x gelezen )
 
Gepubliceerd op: 28-08-2008 00:18
Bron: Carice
 
Elke donderdag vind je hier een column die Carice van Houten schreef voor het stadsmagazine NL20.

De tekst die je hieronder vindt, is de originele mail zoals Carice die destijds verstuurde naar de redactie van NL20.

From: carice van houten
Date: 5 januari 2006
To: NL20
Subject: column
 
Ik vier sinds 7 jaar oud en nieuw op authentieke locatie met mijn beste vrienden, allen werkzaam in het creatieve circuit. Het is zaterdagavond, 31 december 2004. We zitten met z’n allen aan de lange houten keukentafel van onze afgehuurde boerderij in de Purmer. De ruimte is verlicht met kerstlampjes, kaarsen en slingers. Om de oud-Hollandse lampen boven de tafel, heeft mijn knutselvriendin A gekleurd papier met penissjablonen gewikkeld, hetgeen de broeierigheid van het eindige jaar ten goede komt.
 
Het jaarlijks afgeschafte, maar immer terugkerende ‘zenuwslopende ’cadeauspel, is net gespeeld. De ongestelde smurfin gaat naar mijn buurman J.en tegenover mij heeft P de ‘penispasta’ (een klassieker en alweer tweeënhalf jaar over datum). De bestseller ‘Balanceren met bagage’ geschreven door theatericoon Sylvia de Leur gaat naar R. De trapmatten gaan weer naar A. T mag zich trotse eigenaar noemen van klassieker twee, de oude slipper. E heeft niks. N heeft de zeer gewilde Barbapapa-dvd en ik heb de cd ‘Oud-Hollandse hits op accordeon.’ De tafel wordt schoongemaakt en gedekt voor het traditionele oud en nieuw-diner. De ‘ballen van A’, de risotto van R, de ‘sushi & shit’ van B, G’s befaamde ‘eier-salat’ (dat aan het eind van de avond standaard een asbak is geworden).
 
Na het eten verspreidt de groep zich over de verschillende vertrekken van de boerderij. T & P haasten zich naar de ping-pongtafel, E trekt zich met een 4 jaar oude ‘Cosmopolitan’ terug in de bedstee, B en R MOETEN scrabbelen, A gaat met een fles witte wijn in bad. G gaat met de rest een dvd kijken en ik ga in het audiohoekje met mijn iPod spelen. Ondanks mijn zorgvuldig uitgezochte speellijst kies ik er toch voor om geen muziek op te zetten. Wat ik hoor maakt me al gelukkig. Het is een kakafonie van gelach, gestuiter van ping-pongballen, het gebrom van de afwasmachine, de stem van Ali G en Scrabble-stenen in een washandje. Wat een prachtig einde van 2005. Om kwart voor twaalf staan we met z’n allen gearmd in een kring in de keuken. Geen televisie, geen oudejaarsconference, geen klok. We doen een stom dansje en iedereen lacht.
 
Er wordt op de valreep nog even gesproken over de ‘fancy-fair’ van morgen. R gaat zelfgebakken koekjes verkopen, A gaat ludiek tatoeëren, T gaat heksenkaarten leggen, E gaat masseren in de bedstee, G gaat silhouetknippen, N gaat gratis pensioenadviezen geven en de rest is ‘klant’. Geen plek op de wereld waar ik nu liever zou willen zijn dan hier, in de Purmer, met mijn meest dierbare vrienden, waarbij je je nog kind kunt voelen. Het is twaalf uur. A roept ‘Gelukkig nieuw haar’! En als ik huppelend van geluk naar buiten ren om naar het vuurwerk te kijken, denk ik: 'Dit jaar word ik 30 en het zal me een dikke worst zijn.'