Columns
Wekelijkse column Carice: deel 11 – 2 augustus 2005
(1049 x gelezen )
 
Gepubliceerd op: 24-07-2008 00:05
Bron: Carice
 
Elke donderdag vind je hier een column die Carice van Houten een paar jaar geleden schreef voor het stadsmagazine NL20.

De tekst die je hieronder vindt, is de originele mail zoals Carice die destijds verstuurde naar de redactie van NL20.

From: carice van houten
Date: 2 augustus 2005
To: NL20
Subject: column
 
Deze week in Medisch Centrum Ibiza: ‘Carice krijgt uitslag...’
 
Na een week Spaanse antibiotica, injecties, pijnstillers en vitaminen is de koorts weg en lijken de paddestoelen in mijn keel zich te hebben teruggetrokken. The ‘unstoppable’ is genezen! In het productiekantoor klinken zuchten van verlichting. Ik hervat mijn werk, ga weer mee uit en ga op mijn eerste vrije dag naar het strand. Het is een luxe strand. In de verte staat een grote man mensen te masseren. Het is ‘de Indiaan’. De Indiaan heeft al een aantal crewleden behandeld en stuk voor stuk spraken ze erover alsof ze door God zelf waren aangeraakt. Daar moet ik ook naartoe! Ik loop op de Indiaan af (die overigens van dichtbij evenveel op een Indiaan lijkt, als ik op Joke Bruijs), maak in mijn beste Spaans een afspraak om vier uur en ga op een strandstoel liggen. Er komt direct een meisje met een grote weekendtas bij me zitten die me vraagt of ik een bikini wil kopen. En ach, ik ben de beroerdste niet en bovendien koopziek van aard. Het meisje stalt haar zelfgemaakte bikini’s voor me uit. Ik denk dat ze daar minstens een kwartier mee bezig is geweest want het leken er wel honderden.
 
Uiteindelijk kocht ik natuurlijk de bikini die ik als eerste had aangewezen. Ik betaal het meisje en wurm me vervolgens preuts in het veel te kleine bikinibroekje. Ik loop naar een spiegel in de toiletten om mijn aankoop van achter te bekijken en dan zie ik ‘t. Mijn hele onderrug zit onder de rode bulten. En als ik beter kijk zie ik dat ook mijn schouders en mijn bovenarmen onder zitten. Op mijn buik komt het er ook aan. Ik lijk in dat veel te kleine bikinibroekje op een klein meisje met de fucking rode hond. Ik raak lichtelijk in paniek, vanavond draaien we een scène met mij in bikini ! Het is vier uur. Gelukkig mag ik naar de Indiaan. Wie weet wrijft hij die uitslag in één keer weg. Maar na dat ontspannen uur zijn de bulten er nog steeds. Als ik op de set aankom, zie ik de productie schrikken. Blijkbaar zit nu ook mijn gezicht onder. We draaien de scène in bikini daarom van ver weg en ik moet na de opnames gelijk naar het ziekenhuis. Dokter Ramon kijkt naar mijn huid en zegt met de tact van een plant: ‘O, my god!’ Ik schrik van hem en vraag hem, zoals ’t een echte hypochonder betaamt, hoe lang ik nog te leven heb. Hij lacht schamper.
 
Een dokter hoort op zo’n moment gerustellend te lachen, omdat hij de vraag aandoenlijk vindt of op z’n minst vertederd is, vind ik. Dokter Ramon weet niet zeker wat ik heb, maar geeft me mijn derde injectie van de week. De dag erna volgt de vierde en een Prednison-kuur. Laatste draaidag, de bulten trekken langzaam weg, maar mijn goeie humeur ook. Terug in Nederland blijkt het waarschijnlijk een allergie voor penicilline met als gevolg netelroos waarvoor ik opnieuw Prednison krijg en een andere pil. Ik ben een lopend vat chemicaliën en bovendien licht ontvlambaar. Dus blijf gerust nog even uit mijn buurt de komende tijd...